Znaczenie kwalifikacji kadr zarządzających infrastrukturą kulturalną
Proces efektywnego gospodarowania w zakresie infrastruktury kulturalnej powinien sprecyzować ostateczny efekt.. Kadry zarządzające procesem modernizacji i budową infrastruktury kulturalnej starają się dostarczyć poprzez swoją działalność wysokiej jakości infrastrukturę kulturalną przeznaczoną dla odbiorców kultury. Jakość wykonania jest wyzwaniem dla współczesnych kadr kultury. Wymaga kompleksowego spojrzenia na dostarczany produkt i usługi z punktu widzenia całego procesu towarzyszącego: opracowywaniu, wytwarzaniu i użytkowaniu.
Efekt działania organizacji musi odpowiadać kulturze konsumentów i ich systemom wartości. Odbiorca kultury staje się przez to podmiotem działania organizacji, natomiast zaspokojenie jego potrzeb jednym z nadrzędnych celów działania w zakresie infrastruktury kulturalnej.
Realizacja wymagań stawianych poprzez wskazane parametry: jakość, odbiór przez konsumentów oraz pozytywny wynik finansowy działania organizacji, świadczy o tym, że gospodarowanie infrastrukturą kulturalną spełnia warunki efektywności. Zadaniem kadr zarządzających jest zatem takie zaprogramowanie powyższych elementów tak, aby końcowy efekt, jakim jest powstanie wysokiej klasy infrastruktury kulturalnej stał się realny (A. Noworól, Instrumenty zarządzania rozwojem miasta, IGP i K, Kraków 1998, s.60).
Podstawowymi działaniami kadr zarządzających, determinującymi pozytywny efekt gospodarowania są w szczególności (W.R. Wilczkowiak, Wpływ wielkości limitu budżetowego na efektywność menedżerów centrów odpowiedzialności, www.controlling.info.pl/artyk/pokaz_artykul.php3?nr=105 , 22.09.08):
-kolektywne wyznaczenie racjonalnych celów dla poszczególnych centrów odpowiedzialności;
-nadanie niezbędnych uprawnień osobom odpowiedzialnym za przebieg inwestycji infrastrukturalnych;
-przyznanie środków finansowych (wielkości limitu budżetowego) na realizację wyznaczonych celów;
-optymalizacja wielkości środków finansowych względem zaplanowanego wyniku;
-zarządzanie przebiegiem inwestycji prowadzące do pełnej realizacji wyznaczonych celów.
W warunkach gospodarki rynkowej działania w zakresie gospodarowania infrastrukturą obiektów kultury powinny być tak skonstruowane, aby maksymalnie wykorzystać potencjał tkwiący w istniejącej infrastrukturze kulturalnej i kadrze nią zarządzającej.
W tym celu konieczne są (K. Juszyńska, Kultura i sztuka w nowej rzeczywistości rynkowej, w: A. Stasiak (red.): Kultura i turystyka: razem czy oddzielnie? WSTH Łódź 2007. s. 58-59):
-współpraca między instytucjami i placówkami kultury a uczelniami i ośrodkami naukowymi w zakresie planowania i realizacji programów zagospodarowania infrastruktury, wymiany doświadczeń oraz oferty edukacyjnej skierowanej do przyszłych menedżerów kultury;
-realizacja programu łączenia kultury z innymi dziedzinami życia, np. nauką, medycyną, rekreacją, biznesem, przemysłem, a zwłaszcza turystyką (konieczne jest dostarczenie oferty kulturalnej biurom turystycznym), a poprzez to wykorzystanie infrastruktury kulturalnej dla organizacji sympozjów i konferencji naukowych i specjalistycznych, festiwali nauki i techniki, organizowanie imprez kulturalnych podczas wycieczek krajoznawczych, tworzenie szlaków turystycznych śladami kultury itp.;
-wykorzystanie potencjału twórczego inicjatorów i animatorów życia kulturalnego, pedagogów, instruktorów, zwłaszcza młodych, kreatywnych menedżerów kultury świadomych znaczenia kultury, w tym jej infrastruktury dla rozwoju regionu, nie tylko pod względem ekonomicznym, lecz również społecznym.
Spełnienie powyższych warunków przyczynia się w znacznej mierze do efektywnego funkcjonowania modelu gospodarowania infrastrukturą kulturalną, realizując cele i zadania nie tylko w tym zakresie, ale ożywiając i rozwijając również wszelkie łączące się z kulturą dziedziny życia istotne z punktu widzenia długofalowego rozwoju regionu.